Bir cesur yüreğin vedası
Davut Topcan hakkında çok daha evvel yazacaktım.
Bekledim…
Tamamen iyileşmesini…
Bu acımasız hastalığı yenişinin zafer hikayesi olacaktı..
İnanmıştım…
İnandırmıştı…
Yazı bugüne, onu ebediyyete uğurladığımız güne kaldı…
Yine de bu bir zaferin hikayesi, mağlubiyetin değil…
Azim, hayata tutunuş, mücadele…
Öyle bir mücadele ki çoğumuzun daha yarı yolda pes edeceği aman diyeceği bir savaş…
Lanet bir hastalık, uğursuz, dermansız..
Ben Davut’u bir bar köşesinde kızlara göz kırparken tanımadım…
Veyahut ne bileyim bir stadyumda tuttuğumuz takımı desteklerken kolkola değildik..
İnandır mısınız, yüzünü görmedim, sesini duymadım…
İzleyicisiydim mücadelesinin.
O hayata tutundukça, o mücadele ettikçe şu lanet, uğursuz kalleş dünyaya karşı bir başkaldırışın karşıkonulmaz cazibesine kapılmanın zevkini yaşıyordum.
Dedim ya inanmıştım bu yazının bir zafer yazısı olacağına..
İnandırmıştı..
Hayat 1 Davut 0 değil bu mücadelede.. Kazanan Davut.. Hükmen…
Arkasında ona inanan, zorluklar karşısında yılmamayı, mücadele etmeyi onunla tanıyan sayısız kişi bıraktığı için hükmen galip…
Yolun ışıkla dolsun Davut…
(Fotoğraf için Berna’ya teşekkürler)
