Hani eski bir resme bakarken, hani yılları sayarya insan, hani gözleri dolarya birden…. İşte öyle birşey…
Şu an yukarıda paylaştığım şarkıyı dinlerken hissettiklerimi asla kelimelere dökebilmem mümkün değil. Tarifsiz duygular.. Fırtınalar..
Resimdekiler kardeşim Tayfun ve Ben. Kaç yıl geçmiş saymadım, sayamadım.
Eminönü Yeni Camii’nin önünde güvercinlere yem veriyoruz.
Hiç unutmam o günü. Anneannem götürmüştü..
Yaklaşık 2 yıl oldu anneannemi kaybedeli. 2 koskoca yıl. Hala alışamadım. Hala bir gün kapı çalınacak ve yine eskisi gibi kucaklaşacağız hissini taşıyorum.
Ama şu an elimde eski resimlerden de başka bir şey yok. Diyeceğim o ki.. Sevdikleriniz henüz yanınızdayken sıkı sıkı sarılmayı ihmal etmeyin.
Zira ayrılık günü gelip çattığında çok özlüyorsunuz.
İşte böyle birşey.
çok şirinmişsin küçükken:)..yazdıklarını okurken çok duygulandım..yazmak istedim.bende anneannemi geçen nisanda tam bu zamanlarda kaybettim.dediğin gibi 1 yıl oldu ama alışamadım.varlığı bile yetiyormuş..geçen aralıktada dayımı kaybettim.2008 benim için ağır oldu.sevdiklerimize sanki yarın gideceklermiş gibi sımsıkı sarılmak…özlem çok kötü..evet..işte öyle bişey…
Allah rahmet eylesin Taylan. Hepimiz geldik, birer miras bırakıp gidiyoruz işte birader. Ne güzel annaanene ki, sizin gibi pırlantalar bırakmış geriye.
Hepimiz çocuktuk, kendi adıma ben hala tanıdığım en büyük çocuğum. Hiç de büyümek istemiyorum.