Biraz önce günlük haberlere göz atarken rastgeldim. İç acıtıcı türden bir haber. Haberin detayları için >> link
Minik çocuk henüz 5 yaşında. Hayatın kendisinin bile farkında değil. Oysa önünde yürümesi gereken upuzun bir yol olmalı. Ama yolun sonu maalesef kapalı..
Haberin detaylarını zaten linkte bulacaksınız. Detaya burada girmek istemiyorum.
Sadece kendimi ve yaşantımızı sorguluyorum. Sahip olduklarımızın değerini biliyor muyuz acaba?
Hep hayatlarımızı eleştiriyoruz, sahip olmadıklarımızı düşünüp ah vah ediyoruz.
Neden yetinmeyi bilmiyoruz? Neden sevdiklerimizle birlikte olmanın tadını doyasıya çıkaramıyoruz? Neden gökyüzünde pırıl pırıl parlayan güneş yüzümüzü ısıtınca keyif almak yerine ruhumuzu hayatın karabasanlarına tutsak ediyoruz?
Ben cevap bulamıyorum bu neden sorularına?
Umarım siz bulursunuz.
Yorum yapılmamış